Ktoś zostawił kociaka w moim ogrodzie…

33

Codzienne leki.

Codzienne leczenie oczu.

Specjalna karma w małych porcjach każdego dnia.

Ale mały wojownik się nie poddał.

Powoli zaczął odzyskiwać siły.

Jego futro znów było śnieżnobiałe.

Jego oczy znów błyszczały.

Apetyt mu wrócił.

A wraz z nim jego osobowość.

Kociak biegał po domu, jakby próbując nadrobić stracony czas.

Gonił plamy słoneczne, chował się w pudełkach i nieustannie domagał się uwagi.

Ulubionym zajęciem było dla niego siedzenie na moim ramieniu.

Siadałam gdzieś, a on wdrapywał się na mnie, wtulał się w moją szyję i głośno mruczał.

Pewnego wieczoru siedziałam na ganku, obserwując zachód słońca.

Śnieżnobiały kotek leżał mi na kolanach.

Ciepły.

Najedzony.

Szczęśliwy.

Głaskałam jego miękkie futerko i myślałam o tym poranku, kiedy usłyszałam ciche miauczenie pod starymi deskami.

Gdybym tylko wyszła do ogrodu trochę później…

Recent Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *